Mallorca in Maart is een gokje.
Spaans Mallorca als ultieme zonbestemming scoort hoog maar kan
in het voorseizoen nogal onvoorspelbaar weer in petto hebben.
Zo kwam het dat ik zowel op zon als fikse regen getrakteerd werd
in de geplande week. Maar bepalend was de bijzondere verrassing:
het Spaanse paasfeest, een schouwspel van ongekende omvang waarover
later meer.
Mallorca ligt op slechts luttele vlieguurtjes van diverse (regionale)
vlieghavens. Als grootste eiland van de eilandengroep de Balearen
waartoe ook gezinsvriendelijk Menorca, party eiland Ibiza en
Formentera behoort is een van de drukste Europese vlieghavens!
Toerisme is uiteraard belangrijkste bron van inkomsten en vooral
onze Duitse buren hebben hier wortel geslagen. Als dit alles
voldoende afschrikt is het raadzaam buiten de zomerse piek te
reizen. Mei is een mooie optie of verkies het stabielere weertype
in september / oktober. Toch is het eiland voldoende groot (3640
km2) en afwisselend om weg van het massatoerisme onder de indruk
te raken van de veelzijdigheid van deze parel.
Niet zonder vooroordeel ging ik 5 jaar geleden op pad en als
fervente wandelaar raakte ik enorm in de ban van de bergwereld.
De Serra de Tramuntana kent vele pieken boven de 1000 meter maar
Puig Major met 1445 meter is de absolute topper. Deze bergrug
in het noordwesten is een beschermende scheidingsmuur die de
erachter gelegen vlakte "es Pla' beschermt tegen de koude
noordenwind de 'Tramuntana'. Juist hier vind je nog rust en eenzaamheid.
Terwijl het gros van de ruim een half miljoen inwoners de hoofdstad
Palma de Mallorca bevolken is het op de landbouw, vooral amandelteelt
die hier vanaf Februari massaal hun witte pruiken dragen en geen
bezoeker onberoerd laten, gerichte achterland bijna 'leegland'.
Met een huurauto ben je mobiel onafhankelijk en is zeker in de
bergen een uitkomst. Het rijden in de bergen met zijn ontelbare
haarspeldbochten een sensatie die de nodige voorzichtigheid en
waakzaamheid vragen. Vooral in het voorjaar is het voor profs
en amateurs een wiellereldorado.
Kom ik terug op mijn tweeledige doel van mijn recente bezoek
in 2002: ten eerste kom je als wandelfreak tijd te kort om je
plannen te verwezenlijken. Het valt aan te raden om als uitvalsbasis
voor het schattig gelegen Puerto de Soller te kiezen. Sfeervol
havenplaatsje met leuke restaurantjes en leuke bootuitstapjes
naar bijv. de fameuze Sa Calobra. Een canyon die ontzag inboezemt.
Vanaf de haven boemelt er een historisch treintje naar het bergdorpje
Soller dat gouden tijden gekend heeft met de citrusteelt. Nog
steeds smaken de zuidvruchten hemels. Wie meer nostalgie wil
opsnuiven en het culturele erfgoed van de hoofdstad Palma wil
bezoeken op een relaxte manier neemt de aansluitende sinasappeltrein
uit 1906! Door een magisch bergparcours stoomt en tuft de trein
naar zijn einddoel.
Wandelklassiekers mogen misschien wat veel belopen zijn maar
zijn niet minder fraai. De uitzichten vanaf het kustpad van het
rustige Sant Elm naar het trappistenklooster is een must. Het
drakeneilandje Sa Dragonera doemt voor je op als een bultig verlaten
paradijsje. Het geheel is een natuurreservaat. Van het uiterste
zuiden noem ik een willekeurige wandelsensatie in het uiterste
noorden: het pad achter de drukke badplaats Alcudia naar de mooiste
aller baaien: 'Platja des Coll Baix' .
De zee zo blauw zo mooi bezongen door Toon Hermans kan je helemaal
van je stuk brengen...Terug in het hart van de Serra de Tramuntana
is de Teix met 1064 meter een uitdaging voor de fervente wandelaar.
Zowel vanuit Valldemossa bekend om het kartuizerklooster waar
Chopin de bekendste en destijds verguisde bewoner is als vanuit
Deia bereikbaar. Beide idyllische dorpjes staan onder monumentenzorg
en het is heerlijk om na een wandelinspanning neer te strijken
in een gezellige uitspanning. Probeer een ensaimada dat is een
Mallorcaanse zoete lekkernij. Fraai gerestaureerd en misschien
vang je een 'starry' glimp op van wereldsterren die het zich
kunnen permitteren hier een stulpje op te trekken.
De hoofdreden voor mijn vroege komst tenslotte, het Spaanse paasfeest.
Anders dan in onze noordelijke contreien is het een veel meer
openbare gelegenheid. De jaarlijkse Spaanse processies zijn vooral
in Granada en Sevilla beroemd. Maar dat brengt zoveel mensen
op de been dat er incidenteel sprake is van ongevallen. Daarom
is Palma geen verkeerde optie. Overdag als je nog struinend geniet
van de smalle middeleeuwse straatjes en een blik werpt op de
verrassende groene wereld van de patio zie je de laatste voorbereiding
die getroffen worden. Praalwagens die nog snel opgedoft worden
om bij het vallen van de duisternis door de straten gezeuld te
worden. Met grote geestdrift wordt er gefeest. In een land als
Spanje waar de geloofsbelijdenis heel diepgeworteld is zijn de
processies navenant meeslepend. Vanaf 'witte donderdag' zijn
er talloze optochten van christelijke broederschappen. Juist
deze 'cofradias' ogen heel bizar met hun Klukluxklan look. Fluwelen
puntmutsen met ooggaten geven er een macaber cachet aan. Iedere
broederschap zijn eigen kleurencombinatie. Om hier aan te mogen
deelnemen wordt als een hele eer beschouwd en is een erfrechtelijke
zaak of kan met geld worden afgekocht. Bijna vergeet ik door
deze impressies van mijn stuk gebracht te melden dat ook de tonnenzware
Maria altaren omgeven door honderden (brandgevaarlijke) kaarsjes
door tientallen mannen door de straten gesjouwd wordt. Het afzien
wordt als offergave gezien of als een soort boetedoening. Op
'goede vrijdag' wordt op veel plaatsen de kruisiging levensecht
nagespeeld waarna het leven weer zijn normale ritme herneemt.
Het mijne verrijkt met ontroerende momenten die tezamen met mijn
dierbare wandelervaringen dat weekje compleet maken.
Memories
Memories